Column: In your face
Wat mij de laatste tijd zo opvalt, is de hoeveelheid mensen die hun leven oppimpen door middel van sociale media. Foto’s van feestjes, beschonken, proostende en lachende mensen, verkleedpartijen, etentjes, niets wordt je bespaard. Waarom eigenlijk? Word je van al deze 'gezelligheid' vrolijker? Wat vertellen we elkaar nog face to face?
Ik kan er vaak om lachen. Meestal kan je het relativeren. Sommige mensen op de foto’s zie ik maandag gewoon op het schoolplein staan. Gewone vaders en moeders, die staan te klagen over het feit dat ze niet weten wat ze die avond zullen eten en dat ze de avond daarvoor bij het kijken naar een film op de bank in slaap zijn gevallen. De foto’s van nachtelijke avonturen, hossend en zingend, om elkaars nek hangend, werken op mijn lachspieren. Het is toch een vorm van exhibitionisme puur voor het entertainment van de voyeur.
De wereld is zo ontzettend klein geworden en voor veel mensen is het noodzaak hun lief en leed met zoveel mogelijk mensen te delen. Wat een prestatie om meer dan 400 vrienden te hebben. Aan de verjaardagstafel zitten er hooguit tien. Maar wel de beste tien, want het gaat toch nog altijd om persoonlijk contact? De berichten zijn soms best interessant, maar meestal is het niet het vermelden waard. Ik zie ook wel dat het rotweer is en iedereen voelt zich wel eens moe of heeft kriebel aan zijn neus, maar is dat niet meldingsdwang wanneer je het op Facebook vermeldt?
Voor de jeugd heeft het een groter effect. Mijn kinderen kijken gespannen of mensen op het 'vind ik leuk' knopje drukken na het plaatsen van een nieuwe foto. Hun vermogen te relativeren en incasseren ligt lager. Er worden relaties via de computer beëindigd. Kinderen vinden minder dan 100 vrienden triest. Feit is dat virtueel pesten bestaat. Ik wil best met de tijd meegaan, maar er gaat niets boven een kop koffie met een goede vriend en uitgebreid op de bank een vriendin bellen. Gezellig live bijkletsen. 'Vind ik leuk.'
Lotte
Kijk op www.schagenopzondag.nl voor de eerder geplaatste columns van Lotte.
Ik kan er vaak om lachen. Meestal kan je het relativeren. Sommige mensen op de foto’s zie ik maandag gewoon op het schoolplein staan. Gewone vaders en moeders, die staan te klagen over het feit dat ze niet weten wat ze die avond zullen eten en dat ze de avond daarvoor bij het kijken naar een film op de bank in slaap zijn gevallen. De foto’s van nachtelijke avonturen, hossend en zingend, om elkaars nek hangend, werken op mijn lachspieren. Het is toch een vorm van exhibitionisme puur voor het entertainment van de voyeur.
De wereld is zo ontzettend klein geworden en voor veel mensen is het noodzaak hun lief en leed met zoveel mogelijk mensen te delen. Wat een prestatie om meer dan 400 vrienden te hebben. Aan de verjaardagstafel zitten er hooguit tien. Maar wel de beste tien, want het gaat toch nog altijd om persoonlijk contact? De berichten zijn soms best interessant, maar meestal is het niet het vermelden waard. Ik zie ook wel dat het rotweer is en iedereen voelt zich wel eens moe of heeft kriebel aan zijn neus, maar is dat niet meldingsdwang wanneer je het op Facebook vermeldt?
Voor de jeugd heeft het een groter effect. Mijn kinderen kijken gespannen of mensen op het 'vind ik leuk' knopje drukken na het plaatsen van een nieuwe foto. Hun vermogen te relativeren en incasseren ligt lager. Er worden relaties via de computer beëindigd. Kinderen vinden minder dan 100 vrienden triest. Feit is dat virtueel pesten bestaat. Ik wil best met de tijd meegaan, maar er gaat niets boven een kop koffie met een goede vriend en uitgebreid op de bank een vriendin bellen. Gezellig live bijkletsen. 'Vind ik leuk.'
Lotte
Kijk op www.schagenopzondag.nl voor de eerder geplaatste columns van Lotte.
Artikel geplaatst op: 08 maart 2012 - 14:00
Er zijn nog geen reacties