Het heeft niets met leeftijd te maken of met een midlifecrisis. Geen eenzaamheid of zoeken naar een reden voor ‘het bestaan’. Mijn nieuwe hobbygroep heeft alles te maken met grenzen zoeken en over die grenzen heen durven gaan. Gisteren, tijdens een voorlopig laatste samenkomen, spraken er mensen over familiegevoel en een warm nest. Zoetsappig? Ja, maar als nieuw lid van de toneelgroep in Dirkshorn ben ik het er volledig mee eens.
We kijken de dvd van het optreden en ik ben weer helemaal terug bij het gevoel van zaterdagavond. Het is koud achter mijn bureau, ik begin een beetje te rillen en mijn benen zetten als eerste in. Het wordt erger en mijn benen beginnen een heel eigen leven te leiden. Voor mij hangt een groot rood gordijn en daarachter is het rumoer van ongeveer honderdvijftig of wel meer mensen goed te horen. Ik probeer delen van gesprekken op te vangen, maar mijn gedachten dwalen af naar de oorspronkelijke reden van mijn plaats achter dit geïmproviseerde kantoormeubel. Ik speel met het deksel van de laptop, ik controleer mijn pen voor de honderdste keer en ik schraap mijn keel. Rechts van mij zit M. Volgens mij heeft zij ook rustiger momenten gekend en we proberen elkaar moed in te spreken. Stiekem wil ik nu weglopen, mezelf verstoppen onder het tafeltje uit scene 9, maar iemand moet zo de telefoon opnemen en er komt iemand solliciteren. De hele cast, de toneelfamilie, staat elkaar achter de schermen aan te moedigen. Ik warm er langzaam van op.
De 'typewritersong' zet in, het rode gordijn wordt opengetrokken en ik ben secretaresse Lydia. Op mijn kladblok schrijf ik met enigszins trillende vingers onleesbare teksten, in mijn hoofd hoor ik onverstaanbare zinnen en in mijn buik klinken onbeschrijfbare klanken. Zijn dit de ‘gezonde zenuwen’ waar iedereen het over heeft? Geeft de hypofyse nu het stresshormoon af? Hoeveel adrenaline kan een mens eigenlijk aan? Ondertussen wacht ik op mijn eerste fictieve beller. Het duurt wat langer dan gebruikelijk, maar na twee boter-kaas-en eieren op mijn blok te hebben gedroedeld, klinkt het geluid van de telefoon. Ik druk de hoorn stijf tegen mijn oor om zo het trillen van mijn hand tegen te gaan, maar na verloop van tijd merk ik dat het trillen afneemt. Het gaat eigenlijk best lekker. Ik durf uiteindelijk de zaal in te kijken. Het wordt zelfs erg leuk en ik krijg er meer zin in. Ik zie uit naar mijn tweede scene en daarna de derde. Het spel spettert met een strenge bediende en haar klunzige hulpje, een psychopathische, op wraak beluste hoofdrolspeelster, een slungelige verliefde man en een handtastelijke manager. Na afloop is het gevoel van ‘alles valt van je af’ overweldigend. Ik snap de kick. Ik kwam, ik zag, ik overwon, maar bovenal genoot ik van mijn toneeldebuut.
Lotte
Kijk op www.schagenopzondag.nl voor de eerder geplaatste columns van Lotte.

Gerelateerd

Delen